Ως παλιός πρωταθλητής και Olympian, που έχω αφιερώσει τη ζωή μου στον πρωταθλητισμό, και πλέον ως πατέρας τριών πρωταθλητών, παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες όλα όσα γίνονται και ακούγονται γύρω από τον αθλητισμό και τις επιβραβεύσεις των μαθητών-αθλητών.

Πραγματικά στεναχωριέμαι και αγανακτώ όταν βλέπω τον κάθε τυχάρπαστο να βγαίνει δημόσια και να εκφράζει μια άποψη με τόση ευκολία, χωρίς να γνωρίζει τίποτα για το τι σημαίνει πραγματικός αγώνας. Νιώθω λοιπόν την ανάγκη να καταθέσω την αλήθεια που βιώνουμε καθημερινά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Όταν τα φώτα του Ομίλου, των γηπέδων και όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων σβήνουν, όταν οι φωνές στα αποδυτήρια και στις κερκίδες σιωπούν και μένει μόνο ο ήχος από το νερό ή τον άνεμο, τότε φαίνεται η πραγματικότητα. Μένει ένα βαρύ αθλητικό σακίδιο στον ώμο ενός δεκαεπτάχρονου παιδιού και το βλέμμα του που κοιτάζει το αύριο με αγωνία μα και περηφάνια. Έξω από τον Όμιλο, το στάδιο ή το κλειστό γυμναστήριο, η πόλη κινείται στους κανονικούς της ρυθμούς. Οι συνομήλικοί του γυρίζουν από τα φροντιστήρια, συζητούν για την ύλη των Πανελλαδικών και μοιράζονται το άγχος των εξετάσεων, έχοντας όμως το δικαίωμα στην κούραση, στον ύπνο και σε μια βόλτα το Σαββατοκύριακο.

Για τον μαθητή-αθλητή, το πρόγραμμα δεν έχει «διάλειμμα», ούτε η ψυχή του περιθώριο να λυγίσει.

Το ξέρω από τα δικά μου νιάτα, το βλέπω τώρα στα μάτια των παιδιών μου. Τον χειμώνα, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, στις 6:00 το πρωί, μέσα στο βαθύ σκοτάδι, πριν ακόμα χτυπήσει το πρώτο κουδούνι του σχολείου, τα παιδιά αυτά βρίσκονται ήδη στις επάλξεις. Βλέπεις τους ιστιοπλόους μας να μπαίνουν στο σκάφος μες στο χειμωνιάτικο κρύο και τη βροχή, να τρώνε κύματα μες στη θάλασσα, με τα χέρια και τα πόδια τους να παγώνουν, μα την καρδιά τους να καίει, την ίδια ώρα που άλλοι συνομήλικοί τους αθλητές παλεύουν στο γυμναστήριο του ομίλου, στο γήπεδο ή στην πισίνα. Η μέρα συνεχίζεται στα θρανία, όπου η νύστα παλεύει με την προσπάθεια να συγκρατηθούν τύποι και ημερομηνίες, και κορυφώνεται το απόγευμα, εκεί όπου τα πνευμόνια καίνε, οι μύες πονούν και το σώμα φτάνει στα όριά του. Το διάβασμα έρχεται αργά το βράδυ, κάτω από το φως ενός πορτατίφ, όταν το μυαλό θολώνει από την εξάντληση, αλλά το όνειρο δεν τα αφήνει να κοιμηθούν.

Αυτά τα παιδιά δεν ζήτησαν ποτέ «χαριστικές» πόρτες για το Πανεπιστήμιο. Ζήτησαν μόνο να αναγνωριστεί ότι έτρεξαν έναν διπλό μαραθώνιο, την ώρα που οι άλλοι έτρεχαν έναν. Όταν λοιπόν ξεσπούν σκάνδαλα και ακούγονται φωνές που τσουβαλιάζουν κάθε αθλητική διάκριση ως «παράθυρο» ή «αδικία», ο πόνος είναι διπλός. Πονάει το σώμα από την προπόνηση, μα πονάει ακόμα πιο βαθιά η ψυχή από την αδικία και την απαξίωση.

Γιατί κανένα ΦΕΚ και καμία στατιστική δεν μπορεί να μετρήσει τα χαμένα καλοκαίρια, τα χέρια που γέμισαν κάλους πάνω στα κουπιά και τα πανιά, τα παγωμένα βλέμματα μέσα στην αλμύρα, τους τραυματισμούς που έκρυψαν για να μην χάσουν έναν αγώνα, τα σιωπηλά δάκρυα της ήττας και την πειθαρχία που απαιτείται για να σηκώνεσαι ξανά.

Η Πολιτεία οφείλει να καθαρίσει το τοπίο από όσους εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα, αλλά έχει ένα ακόμη μεγαλύτερο χρέος: να κοιτάξει στα μάτια τους αληθινούς αθλητές –και απέναντι σε κάθε αρνητή– να τους πει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που κράτησαν ψηλά την Ελλάδα μας και τον αθλητισμό, χωρίς να θυσιάσουν το δικαίωμά τους στη μόρφωση.